Naučna revija Univerziteta u Sao Paulu, Eccos, u posljednjem broju objavila je razgovor sa
piscem i sineastom Gojkom Čelebićem dvojezično na engleskom i srpskom jeziku.
Univerzitet u Sao Paulu sa aktuelnih 150.000 studenata, i više desetina hiljada na
poslijediplomskim studijama spada među najveće na svijetu, a poznat je i po jakoj društvenoj
infrastrukturi sa svojih 25 muzeja i galerija, 70 biblioteka, dva pozorišta, bioskopom i
vlastitom televizijom. Razgovor je vođen na engleskom ali su profesorice Ana Maria Haddad
Baptista, inače prevoditeljka Čelebićevih knjiga na portugalski, i Marcia Fusaro
zamolile autora da ga prevede na srpski ćirilicom, iz poštovanja prema ćiriličnom pismu,
malo poznatom u Brazilu, što je on i uradio tako da je uz englesku objavljena i ćirilična
verzija intervjua.
Čelebić posljednjih mjeseci snima film o Petru Lubardi u Sao Paulu gdje je slikar dobio
nagradu na istoimenom Bijenalu 1953. godine. U februaru je uzeo učešća na simpoziju
Filozofija koji organizuje Slobodni univerzitet Leme u Rio de Žaneiru pod vođstvom bivšeg
ministra kulture i ambasadora Brazila, književnika Jeronima Moscarda. Povremeno drži
univerzitetska predavanja na portugalskom o književnosti Istočne Evrope. U razgovoru za
Rio Daily (dnevnik koji izlazi od 1821. g.) najavio je da osniva festival svjetske književnosti,
i pisaca poliglota, pod imenom Geoliteratura, u Kotoru, 10‒14. juna 2026. na kom će, pored
književnika iz Grčke, Italije, Srbije, Češke i Meksika uzeti učešća i brazilski filozof
Rodriggo Morais.
Rođen je 1958. godine u glavnom gradu Crne Gore, Podgorici. Studirao je starogrčki jezik na
Karlovom univerzitetu u Pragu (osnovan 1348. godine) a diplomirao na Fakultetu dramskih
umjetnosti. Njegovi učitelji bili su najbolji češki pedagozi, a uticaj na njega izvršio je „učitelj
i prijatelj“, pripovjedač svjetskog glasa Bohumil Hrabal, kao i disidenti protiv komunizma
među kojima se formirao.
Objavio je 80 knjiga, drama i scenarija i okušao se u svim žanrovima. Po vokaciji je
romansijer (13 romana) i pripovjedač (15 zbirki pripovjedaka), ali je objavio još desetine
knjiga eseja, naučne proze, poezije i teorijskih, odnosno književno-istorijskih radova. U
scenskom stvaralaštvu posvećen je teatru i filmu (autor je sedam dugometražnih filmova).
Bio je ministar kulture Crne Gore (1993-1997) i kasnije ambasador, odnosno visoki
diplomata u deset država u kojima je zastupao najprije Saveznu Republiku Jugoslaviju, zatim
zajedničku državu Srbija i Crna Gora i, najzad, rodnu Crnu Goru. Prevodi književna i
pozorišna djela sa šest stranih jezika. Živi u Crnoj Gori, i u Pragu.
Poslednjih godina radio je na antologiji Poezije Brazila (1525‒2025), sa 87 brazilskih
pjesnika iz svih epoha koje je odabrao, preveo na srpski jezik i napisao kritički aparat za ovu
antologiju koja uskoro izlazi na 700 strana velikog formata. Na portugalski su prevedene
dvije njegove knjige: Pisci jevrejskog Praga (obimna studija na 432 strane o jevrejskim
piscima u Pragu kao Franc Kafka, Maks Brod, Franc Verfel i drugi), i proza Roman o Parizu,
zahvaljujući zalaganju profesorice Univerziteta u Sao Paulu i prevoditeljke Ane Marije
Hadad.
Sedam poslednjih knjiga, od početka rata u Ukrajini, objavio je pod pseudonimom Ben
Golosovker.
- Da počnemo s prostim pitanjem: šta je za Vas književnost, gospodine Čelebić/Golosovker?
Svijest. Zaštita. Pancir.
- Od čega zaštita?
Ima nečeg spasilačkog u liječenju riječima. Dosad bih najmanje u dvije prilike poludio da me
nije spasila umjetnost eksperimentalne proze.
- Kada, koje su to prilike?
Komunizam prva. I druga jugoslovenski rat.
- Od čega dolazi spasenje?
Od banalnosti, od raznih režimskih nagona. Književnost, taj metafizički alat, stvorila je sve
tekstualne žanrove ali joj se vraćaju u agresivnom obliku. Pogledajte oko sebe.
- Mislite na društvene mreže i na frekvenciju teksta?
Osjećaj da se na tebe ruši brdo banalnog teksta, ima li šta bespomoćnije?
- Hoćete da kažete književnost je stvorila surogate koji je ugrožavaju?
Volim dominaciju originalnosti. No, težnja ka originalnom donijela mi je tolike nevolje da ih
ne može izbrojiti ni najsavršeniji digitron Texas Instruments.
- Na primjer?
Nesporazume u vlastitom jeziku i zemlji. Tačnije, u četiri zemlje, jer ja sam za poslednje tri
decenije bio građanin četiri zemlje. Imam hrpu probušenih pasoša, od čega pola
diplomatskih, pošto sam kao ambasador služio te zemlje u deset drugih zemalja. Kad sam
dobio državnu nagradu sto ljudi je nasrnulo da mi je otmu.
- Kako vidite drugu službu, službu jeziku?
Naviknut na službu epici, srpskohrvatski jezik je demonstrirao rezervu prema
eksperimentalnim formama u najtežem trenutku kad su dva naroda pod tim imenima ušla u
rat. Danas na Balkanu skoro niko ne piše eksperimentalnu prozu. Vratio se nacionalizam.
- Gdje je izlaz?
Nigdje. Volio bih da ga vidim u kriticizmu a ne fanatizmu, ali kritike nema.
- Umjetnost slobode, jeste li tako nazvali eksperimentalnu prozu?
Niko ne sluti snagu eksperimentalne proze u tako poslušnom jeziku kao što je moj maternji,
sprski. Stari jezik, crkvenoslovenski, koji je prije pet stoljeća bio jedan od pet svjetskih, pored
hebrejskog, latinskog, persijskog i grčkog, nacionalistički idioti su raščerečili na četiri-pet
dijalekata.
- Vjerujete li da raste uloga jezika pred ekspanzijom AI?
Samo jezik može da se suprostavi nekim stvarima. AI će položiti oružje samo pred
nepredvidljivim protivnikom.
- Šta je književnost?
Upozorenje. Nekad korisno, nekad uzaludno. Uprkos upozorenjima velikih pisaca svijet se
smanjio kao farmerke u veš-mašini. Franc Kafka, Džordž Orvel, Mihail Bahtin, veliki
opominjači, saopštili su Zapadu korisne istine. Nažalost, Balkanu govore u vjetar. Mi volimo
da osjetimo ono najgore baš na svojoj koži, Zapad obrnuto.
- Ne čini li Vam se to apsurdno?
Kafka je vjerovao u apsurd i to mu je spasilo život. „Pomilovao“ ga je crnogorski kralj
Nikola Petrović (1841-1921). Kafka piše 8. oktobra 1912. da čitav dan razmišlja o
samoubistvu i uveče kupi novine koje javljaju da je Nikola objavio rat Turskoj. To mu daje
apsurdni izlaz. Talenat, to nije ništa do drugačija organizacija riječi. Riječ je samo zajednički
prostor među nama, milimetar, metar, kilometar. Kad čitam ruske disidente kao Viktor
Jerofejev, Jurij Mamlejev, čini se da nema ni milimetar među nama. Kad me ophrva
jugoslovenski postkomunizam i nacionalizam, međutim, među nama je provalija od hiljadu
metara.
- Šta najviše cijenite?
Formirao sam se u sjenci majstora. Borivoj Borecki, profesor antičke književnosti na
Karlovom univerzitetu, znao je više mrtvih i desetak živih jezika. Mogao si ga probuditi u tri
posle ponoći da recituje Ovidija, Hesioda ili Bibliju u originalu. Drugi je Bohumil Hrabal,
veliki češki pripovjedač uz kog sam se formirao u Pragu. Treći, japanski pisac Kazuo Tanaka,
učitelj i prijatelj. Najviše cijenim akumulaciju iskustva.
- Otkud tolika strast prema eksperimentu?
U stvaralaštvu ništa nije zarazno kao andergraund. Disidentska književnost Rusije, Poljske,
Češke i Mađarske, kunem se, najbolja je svjetska književnost sedamdesetih i osamdesetih
prošlog vijeka.
- Koje pisce smatrate eksperimentalnim?
U istoriji postoje dva kanala. Prvi režimski pisci – da zapale prestonicu biće im oprošteno.
Sofokle i Horacije u antici, Isidor Seviljski u srednjovjekovlju, Fransis Bejkon u renesansi,
kasnije Gete, Tolstoj. Drugi kanal su veliki pobunjenici: Euripid, Dante, Šekspir, Po,
Dostojevski. Eksperimentalci koji krše granice. Ako neki ukrade jabuku na pijaci ide na
vješala.
- Koji su Vama bliži?
Pobunjenici. Doktorirao sam na Servantesu zato što on krši pravila. Uživam da se davim u
istoriji jeresi.
- Šta će spasiti književnost?
Eksperiment. Ono nepredvidljivo.
- Prevodite pjesnike Brazila, planirate antologiju?
Radim u Sao Paulu i u Riju na svojoj kritičkoj antologiji Poezije Brazila 1525‒2025. Ima
jedna zagonetna mjera za poeziju a to je veličina zemlje. Prije Brazila nisam znao. Džinovski
raspon od Anšijete do Ane Kristine Cesar.
- Kada će ova antologija, koja spada među najobimnije dosad objavljene u inostranstvu,
izaći iz štampe?
Naredne godine u Crnoj Gori, ali važi, praktično, za Hrvatsku, Srbiju, Sloveniju, Bosnu i
Hercegovinu i Makedoniju, zato što moj jezik svi razumiju.
- Da li vas razumije Evropa?
Centralna Evropa nešto bolje, zapadna manje. Evropa je oduvijek takva, nju vode ili lavovi ili
slabići. Sada su došli na red ovi drugi. Koliko juče tu su bile figure kao Vili Brant, Fransoa
Miteran, Margaret Tačer. A pogledajte danas, sve slabi srednjaci. Takva je i savremena
evropska književnost, naduvena nula.
- Evropa, kolijevka univerzalizma?
Univerzalizam nije uvijek dobrodošao. Na Cetinju, gradu mog djetinjstva, u srcu slavnog
crnogorskog junaštva, kad iznesem neku univerzalističku ideju kažu mi: „Ti si budala!“
- A književnost u Vašoj zemlji?
Poslednjih četvrt vijeka više tapka na blijedom tragu drugih nego što demonstrira snagu za
svoj iskorak. Književnost malog naroda ako nema iskorak u formi i alternativi, šta onda ima?
Blijedu kopiju velikih jezika. Zapadnjački izdavači Hanser, Galimar, Knopf u nedostatku
pravih i srednjake proglase za veličine. Od poslednjih deset nobelovaca više od pola su
srednjaci. Galimar kornjaču proglasi biciklom, biciklo mercedesom. Moj izbor je
andergraund, nova forma, iskorak, samo tu držim kakav-takav korak.
- Vi naporedo, piše u biografiji, još od Praga istrajavate u scenskom stvaralaštvu? Teatar,
film…
Mene je formirao alternativni teatar Srednje Evrope, a napravio sam i sedam dugometražnih
filmova. Znate koliko sam dobio od države za sedam dugih metara – nula! Nula eura, nula
centi! Režimi forsiraju kulturne radnike radi glasova na izborima a potcjenjuju, ili čak preziru
stvaraoce.
- Kako ste istrajali?
Eksperimentalno. Mnogi će ubuduće raditi kao mi, umjetnički sineasti: scenario, režija,
ponekad i gluma – one man show!…
- Naravno, tu je i AI?
Ne može bez umjetnika. Ona će uskoro praviti sve osim ljepotu. Crknuće u sukobu sa
umjetnošću.
- Kažete, film će raditi jedan čovjek?
Jedan, dva, tri, deset… Film ili znaš da radiš ili ne, druge nema. Holivud sa svojim
milijardama dolara će postojati, ali mu eksperimentalni sineasta već dahće za vrat. Crkavaj,
čudovište!
- Kakvo je stanje na postjugoslovenskom prostoru?
Srbi su jaki na filmu. Hrvati u muzici. Književnost slaba. Srednjaci. Mimezis. Veći iskorak su
napravili ruski disidentski pisci zadajući muke komunističkom carstvu nego čitava
postjugoslovenska književnost.
- Mislite li da postoji uzajamno dejstvo režima i književnosti?
Mislim. Savremeni evropski lideri su birokrate koji nisu ni onjušili Hajdelberg, Sorbonu,
Karlov univerzitet nego su kupili znanje na internetu za četvrt gvineja. Pisca od formata
uopšte nema, osim kod Engleza, a koliko juče tu su bili Solženjicin, Ginter Gras, Borislav
Pekić, Bohumil Hrabal.
- Kako vidite balkansko iskustvo sa režimima?
Jugoslaviju su srušili nacionalistički kompleksi. Podsjetiću vas na disidentskog pisca Belu
Hamvaša: „Nacionalizam je takva bolest kojom se bolesnik ponosi.“
- Da se udaljimo sa Balkana – kako vidite evropsku kulturnu politiku?
Nećemo se udaljiti mnogo. Prenos težišta sa sadržaja na reklamu umjetničkog djela nije ostao
bez posledica. Evropa ima stotine hiljada kulturnih radnika, a koliko ima pisaca dostojnih
svojih prethodnika: Kazancakisa, Umberta Eka, Kundere? Nema nijednog.
- Kako vidite to što je simulacija ubačena umjesto sadržaja?
Kao slatku laž. Igra na kartu simulacije, potcjenjivanje sadržaja umjetničkog djela ima svoju
cijenu. Laž zauzima visoko mjesto u savremenom društvu. Neuništiva je kao balkanska
sklonost prema komunizmu.
- Da li je Vještačka inteligencija (AI) takođe laž?
Vladavina svijetom od strane velikih korporacija koju je objavio Žan Fransoa Liotar u svom
Postmodernom stanju (1979) biće krunisana preuzimanjem vlasti od AI. Jedva čekam da
napišem eksperimentalni roman gdje AI izvrši atentat na svog izdavača kako bi otvorila put
disidentskom samizdatu iza kojeg stoji talenat i znanje.
- Paradoks?
Ah, da. Mada, paradoks je i to da ja, koji sam bio ambasador u deset zemalja, čitav život
forsiram eksperimentalnu prozu i film. Promjena percepcije, to je sve. - Da li je apsurd i paradoks tipičan evropski izum?
Jeste. Ne volim kad je Evropa slaba. Patim kad vidim slabost Grčke, Italije koje su moje
kolijevke isto kao Crna Gora.
- Živjeli ste neko vrijeme u Latinskoj Americi?
Ukupno sedam godina, računajući skoro godinu u Brazilu i skoro godinu u Meksiku. Brazil je
nacija koja najsnažnije artikuliše ovaj kontinent. Volim imperije čija slika zavisi od
književnosti.
- U intervjuu za Dnevnik Rio de Žaneiro rekli ste da u Riju snimate film?
S puno strasti, i ja i saradnici: filozof Rodrigo Morais, sineasta Erik Galani, pisac Valter
Masedo, pjesnik Lucio Aguiar. Prije mene ovdje je bio moj zemljak, slikar Petar Lubarda, i
osvojio nagradu na Bijenalu Sao Paulo 1953. godine. Njegov rad je pravi materijal za film.
Vidjećemo!
Izvor: BAPTISTA, Ana Maria Haddad; FUSARO, Márcia; ČELEBIĆ, Gojko. Gojko
Čelebić: interview by Ana Maria Haddad Baptista and Márcia Fusaro. Eccos – Revista
Científica, São Paulo, n. 76, p. 1-6, e30596, jan./mar. 2026.
https://doi.org/10.5585/2026.30596. Disponível em:
https://periodicos.uninove.br/eccos/article/view/30596
